کیمیا کامیاب‌منش
Kimiya Kamyab Manesh
۱۳۸۷–۱۴۰۴
- تولد
- ۲۸ خرداد ۱۳۸۷
- پرواز
- ۱۸ دی ۱۴۰۴
- سن
- فقط ۱۷ سالش بود
- اهل
- واوان، اسلامشهر، تهران
فقط روی همین گوشی می‌مونه. چیزی فرستاده نمی‌شه.
زندگی‌اش
کیمیا سال آخر دبیرستان بود، رشته‌ی گرافیک، و داشت برای کنکور هنر آماده می‌شد. عاشق هنر و طبیعت بود؛ نزدیکانش می‌گن حواسش به همه‌ی موجودات زنده بود، حتی مراقب بود به یه مورچه آسیب نزنه.
خانواده‌ش می‌گن مهربون و اجتماعی بود، زود با همه دوست می‌شد و همیشه می‌گفت دلش می‌خواد «آدم مفیدی» باشه. پادکست‌های معنوی گوش می‌داد و درباره‌ی شکرگزاری می‌نوشت.
خواسته بود کسی سر مزارش گریه نکنه؛ دلش می‌خواست براش کِل بکشن و لباس سفید بپوشن. تو مراسم چهلمش هم کسایی که اومده بودن براش رقصیدن و ساز زدن.
«لطفا کمکم کن همیشه به فکر بقیه باشم خودخواه نباشم و به بقیه کمک کنم. نذار توی جهالت غرق بشم، بابت تمام چیزهای قشنگ، شکرت. من آزادم.»
رژیم چطور ازمون گرفتش
۱۸ دی ۱۴۰۴ کیمیا با خانواده‌ش تو تجمع منطقه‌ی واوان اسلامشهر بود. وقتی نیروهای امنیتی با گاز اشک‌آور و گلوله‌ی جنگی به جمعیت حمله کردن، دست باباش رو گرفته بود و داشت فرار می‌کرد. یه نور لیزر روش افتاد. گلوله اول انگشت دستی رو که روی سینه‌ش بود قطع کرد و بعد خورد به قلبش؛ کیمیا به خاطر خونریزی داخلی جون داد.
مأمورهای امنیتی تو بیمارستان خانواده‌ش رو تهدید به بازداشت کردن که ساکت بمونن، و موقع خاکسپاریش تو آرامستان دارالسلام اسلامشهر هم بالای سرشون بودن. بعدش هم از خانواده خواستن اسمش رو جزو کشته‌های خودیِ حکومت ثبت کنن و بگن «اغتشاشگرها» کشتنش. خانواده‌ش قبول نکردن.
