فرزاد کمانگر
Farzad Kamangar
۱۳۸۹ · ۱۶ سال پیش
- پرواز
- ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۹
- سن
- ۳۵ ساله
- اهل
- تهران، تهران
اعدام‌شده یا کشته‌شده در زندان
فقط روی همین گوشی می‌مونه. چیزی فرستاده نمی‌شه.
زندگی‌اش
فرزاد کمانگر، که دوست‌هاش «سیامند» صداش می‌کردن، دوازده سال تو کامیاران کردستان معلم بود و آخرین سال‌ها تو هنرستان کار و دانش درس می‌داد. عضو هیئت‌مدیره‌ی شاخه‌ی کامیاران انجمن صنفی معلم‌ها بود تا وقتی که ممنوعش کردن، تو هیئت تحریریه‌ی «رویان»، یه ماهنامه‌ی فرهنگی‌آموزشی، کار می‌کرد، عضو هیئت‌مدیره‌ی یه انجمن محیط‌زیستی محلی بود و به مجموعه‌ی فعالان حقوق بشر در ایران پیوسته بود.
به مقاومت مدنی بی‌خشونت باور داشت و از خشونت دوری می‌کرد. یکی از هم‌بندی‌هاش از لطافت احساس و نوشته‌هاش می‌گه و از اینکه چقدر دلش می‌خواست به بچه‌هایی که از درس محروم بودن کمک کنه. تو زندان هم دست از نوشتن نکشید؛ تو آخرین هفته‌هاش نامه‌ای برای معلم‌های زندانی نوشت.
«تا همه بدانند که معلم معلم است حتی اگر سدّ راهش فیلتر گزینش باشد و زندان و اعدام، که آموزگار نامش را، و افتخارش را ماهیان کوچولویش به او بخشیده‌اند، نه مرغان ماهیخوار.»
رژیم چطور ازمون گرفتش
سال ۱۳۸۵ تو تهران بازداشت شد؛ برای درمان برادرش اومده بود تهران. تو سال‌های بعد تو تهران، کرمانشاه و سنندج نگهش داشتن و تو نامه‌هاش از شلاق، کتک و شوک برقی نوشت. اسفند ۱۳۸۶ دادگاه انقلاب به اتهام «محاربه» و عضویت در یه گروه مسلح کرد به اعدام محکومش کرد؛ وکیلش گفت دادگاه ده دقیقه طول کشید.
۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۹، همراه شیرین علم‌هولی، علی حیدریان، فرهاد وکیلی و مهدی اسلامیان، تو زندان اوین اعدامش کردن، بدون اینکه به خانواده یا وکیلش خبر بدن. مخفیانه دفنشون کردن و هیچ‌وقت به خانواده‌ها نگفتن کجا. (دادستانی تهران اسم گروه رو پژاک گفته؛ عفو بین‌الملل اتهامش رو عضویت در پ‌ک‌ک نوشته.)
